Gençlik yıllarında aşırı aldırdığı kaşlarının bir daha eski dolgunluğuna dönmediğini fark eden bir hasta, kaş ekimini araştırmaya başlar. Kalemle boşlukları kapatmak artık ona yorucu gelmektedir.

İlk muayenede hekim, kaş dökülmesinin nedenini anlamak için tiroid sorunları ve bazı cilt hastalıkları gibi olasılıkları sorgular. Ardından yüze uygun bir kaş şekli birlikte çizilir. Bu çizim, ekim sırasında kılların yönünü ve yoğunluğunu belirleyen temel taslak olur.

İşlem günü ense bölgesinden tek kıllı kökler seçilerek alınır. Kaş kılları cilde neredeyse yatık durduğu için her kök, doğal yöne uygun dar bir açıyla yerleştirilir.

Sonraki bir haftada kaş bölgesinde ince kabuklar oluşur ve hasta bu alanı kaşımamaya, yüzünü yıkarken ovmamaya özen gösterir. Kabuklar kendiliğinden düştüğünde kaşlar yeniden seyrek görünür, çünkü ekilen kılların çoğu ilk haftalarda dökülür.

Üçüncü aydan sonra ince kıllar belirmeye başlar. Ense kökenli oldukları için bu kıllar saç gibi uzamaya devam eder ve hasta onları düzenli aralıklarla kısaltmayı öğrenir.

Bir yılın sonunda hasta makyajsız da belirgin bir kaş çizgisine kavuşur, ancak sonucun herkeste aynı olmayacağı ona baştan anlatılmıştır. Benzer bir karar düşünen biri için ilk adım, dökülmenin nedenini araştıracak bir hekimle görüşmektir.